“Ağlamak güzeldir, gözünde yaşlar varken sakın utanma…” Ne güzel bir söz. Gözyaşları söylenmeyen sözlerdir. Öylesine akar gider sessiz ama bir o kadar gürül gürül… Biz toplum olarak da göz yaşlarımızı hiç tutamayız. Sulu göz olmak kimi zaman utanç verir bize. Ama ağlamak gerçekten çok güzeldir ve bir o kadar da insani.Hiç ağlayamazsam derim bazen kendi kendime. Ne çekilmez olurdum kim bilir? Hayat her zaman çok adaletli değil nedense. Biriktirir biriktirir ve bir volkan gibi patlarsın sonra. Gözyaşı insan kalbindeki yağmurdur. Sonrasında tatlı bir serinlik, huzur doğar insanın içine tıpkı yağmurdan sonra çıkan güneş gibi.Ve gözlerrrr… En güzel göz ağlayan gözdür. Pırıl pırıl parlar. Ağlamayı çok seviyorum anlaşıldığı üzere ya bir gün ağlayamazsam diye tasalanıyorum üstelik.Arkadaşlar bilir… Bir gün ağlamak için bir araya geldik ve bir güzel ağladık. Öyle mutlu olduk ki bunu arada yapalım diye anlaştık. Belki gülenleriniz vardır aranızda. Oysa gözyaşlarım beni hayatta tutarlar. Mutlu olduğumuzda ağlarız, üzüldüğümüzde ağlarız. Sevgilimizin omzunda ağlamak bir başka tabi. Gözyaşlarım, sevdiklerime bağlayan en kuvvetli bağdır. Bu da nereden çıktı diyebilirsiniz. Sanırım ağlamam lazım, fonda türküler olmalı yanık yanık…
Yanımda bir kadeh cin-limon, ağla ağlayabildiğin kadar…

Bunca zaman bana anlatmaya calıstıgın
kendımı buldugum zaman anladım
herkezin mutlu olmak için başka yolu varmış.
kendı yolumu çizdiğimde anladım
bir tek yaşanarak öğrenilmiş hayat okuyarak,dinleyerek değil…
bildiğini bana neden anlatmadığını anladım.Yüreğine aşk olmadan geçen hergün kayıpmış.

Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım.
Acı doruğa ulaştığı zaman,gözyaşı gelmezmiş gözlerden,
Neden hiç ağlamadığını anladım,Ağlayanı güldürebilmek,
ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş.Gözyaşlarımı kahkahaya çevirdiğinde anladım.
Bir insanı herhangi biri kırabilir,Ama, bir tek en çok sevdiği acıtabilrmiş,
Çok acıttığında anladım.Fakat, hakedermiş sevilen
onun için dökülen her damla gözyaşını,Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terkettiğinde anladım…
Yalan söylememek değil,Gerçeği gizlemekmiş marifet,
Yüreğini elime koyduğunda anladım.*Sana İhtiyacım var, gel !*
Diyebilmekmiş güçlü olmak.Sana *git* dediğimde anladım.
Biri sana *Git* Dediğinde *KALMAK İSTİYORUM*diyebilmekmiş sevmek.
Git dediklerinde, gittiğimde anladım.Sana sewgim bir şimarık çocukmuş
her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan,Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım.
Özür dilemek değil*affet beni*diye haykırmakistemekmiş pişman olmak.
Gerçekten pişman olduğumda anladım.ve gurur kaybedenlerin acizlerin maskesiymiş.Sevgi dolu yüreklerde gurur olmazmış
Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım.Ölürcesine isteyen beklemez
Sadece umut edermiş birgün affedilmeyi.Beni affetmeni ölürcesine istediğim zaman anladım.
Sevgi Emekmiş,Emek ise,Vazgeçmeyecek kadar,
Ama Özgür bırakacak kadar sevmekmiş

(A.A)

Merhaba ArkadaşlarBazı Nedenlerden Dolayı Sitemizin Domain Uzantısını Değiştirme Kararı Aldım. Sitemize Girişleri Ayriliksaati.Net olarak Değil Ayriliksaati.Com Olarak Yapabilirsiniz..Yayına kaldıgımız yerden Devam edelim :).

Bir aleme indim yalnız
Yerde toprak, gökte yıldız
Bir yan susuz bir yan deniz

İki el, bir baş verdiler
Bir çift göz ağlar da güler
Dört bir yanda benim gibiler
Doğru söz içinmiş diller
İşte kalbin sev dediler
Bana yalan söylediler
Bana yalan söylediler
Kaderden bahsetmediler
Varsın böyle geçsin ömrüm
Neşeyle dolsun bari her günüm
Hani benim sevdiklerim
Hani gönül verdiklerim
Hasret gider ben giderim

Koca bir yalan senden başka geriye kalan
Beni sana bağlayan: bir duygu, anlaşılmayan…
Kalbim tokken sevemem artık ben
İstediğim bir tek sen, söyleyebilsem…
Dilim susmuş hiç konuşmaz,
Elin elime küsmüş ki kavuşmaz,
Gözlerim başka gözlerle buluşmaz,
Ağlar yine gönül çağlar, taşar, durulmaz…
Ben yine penceremin önünde, gözlerim o yıldızın üstünde
Belki de bakışlarını görürüm diye…
Kulağım boş rüzgar sesinde, bir ümit sesini getirir diye
Her gece, her gece bu böyle…

Bir kadeh içki ver bana meyhaneci
Kadehim teni gibi bembeyaz olsun
Öyle bir içki doldur ki
Onun dudaklarının renginde olsunSert olsun içkim meyhaneci
Onu öpüyor gibi başım dönsün
Daha ilk kadehim biterken
Bütün bedenim sarhoş olsun

Beni hep kavgalarımdan bildiler…
Yarım bıraktığım okul,
Bir bir tembihleyen anam,
Sevdiğim kız, sevdiğimi bilmeyen kız.

Beni hep kavgalarımdan bildiler…
Ulus’ta bir kasım akşamıydı
Işığımı çaldı, kızıla çalan karanlık.
Ak alnına, al kan damladı yiğidimin,
Kahpece vurup, kahpece kaçtı parkalılar.
İşte o akşam sıktım yumruklarımı.
Eridi avuçlarımda,
Anamdan miras merhamet.
Şehit evi yüreğimde çelikleşen sevdama,
Çifte su diye kan verdi Alperenler.
Tabanca tutuşturup elime,
Çıktı içimden tabutlarla masum düşler.
Aynalara minnetsiz geçirdiğim gençliği;
Meğer nice gömülenler hiç ölmemişler.
Bir hoyrat diyemedim aşka dair,
Kurşunların söylediği türküyü bildim anca;
Yalnız, çaresiz, belimde tabanca.
Sevdiğimden, sevdiğim için kaçtım.
Anlaşılmak değildi derdim;
Kitapların önünden hep mahcup geçtim.
Gül dalında bulunsun isterdim, parmak izim.
Bağışlayın beni!
Babasına doymayan kızım.
Kanıma kan, canıma can aldım,
Acımadım, vurdum, gözümü kırpmadım,
Her kavgamın gecesi rüyamda,
Geleceğimin büyük ülkesinde,
Kavga etmeyen çocuklar gördüm.
Rabbim bilir ki; dinim, devletim,
Bayrağım, ülküm için geçti ömrüm.
Yine bir kasım günüydü…
Bir hurda yığınında buldular beni,
Senelerdir horozlanan tetikler,
Öldükten sonra vurdular beni.
Reisini dinlersen, yarım kalmamalı,
Hayallerimizin gerçeğe hicreti.
Koy düşmanlar ellerini zillesinler,
Anlatmaktan ötesi düşer sana
Bırak beni eşkıya bellesinler.

Yağmur ağlıyor ikimiz için, Hem ağlıyor hem siliyor maziyi
Kaderimdin, hayâl oldun şimdi, Aşkımız bitti masallar gibi

Kıymetini bilemedim, Seni nasıl çözemedim
Bugün resmini indirdim duvardan, Duvar ağladı ben ağladım

Kar çiçekleri gibisin temiz, Sende bulmuştum aşkı ben henüz
Son bir buse ver hatıra kalsın; Sen yokken gönlüm yanımda sansın

Kıymetini bilemedim, Seni nasıl çözemedim
Bugün resmini indirdim duvardan, Duvar ağladı ben ağladım…
Neşe Karaböcek / Yağmur Ağlıyor