Bir anıma bakar her ÅŸey. Her ÅŸey bitebilir, fiÅŸi çekebilir, sahneden inebilirim. Ä°stersem yapabilirim. Ä°stediÄŸim çok ÅŸey var yapamadığım… Ä°stersem yapabilirim, biliyorum… Kalmak da elimde, gitmek de. Ben hep kalıyorum, öylece kalakalıyorum… Kendimle, saçma sapan bu düzenle, bana biçilmiÅŸ rollerle tepiÅŸiyorum. Kendim seçtim hepsini, suçluyum, ÅŸimdi vazgeçebilir miyim? Ä°tirazı olan varsa konuÅŸmasın, sonsuza kadar sussun! Bende yıkık dökük bir ÅŸeyler. Dudaklarım yayılıyor iki yana. Sizin oralarda ne diyorlar buna? Gülümseme mi? Hah! Ä°ÅŸte ondan var 24 saat dudaklarımda. Ya içimi soran? Yok! Sorsa da benim cevap vermeye takatim yok!
Ooooo bende artık neler neler yok! Umut… Sevinç… AÅŸk… Mutluluk… Sahici bir ÅŸeyler arıyorum, o da yok! Ä°nanmayı çok istedim somut bir ÅŸeylere, birilerine. Gel gör ki eksildim, kırıldım, parçalarımı kaybettim. Hepsi mi fos çıkar! Hepsi mi yarı yolda bırakır adamı. Valla ben o depresiflerden deÄŸildim, sonradan oldum. Bu yazı bana ait, bu yazı benden, bu yazı kalbimden… Kimse karışmasın, telefonlarım çalmasın, bu yazı içimden. Sevilmeye ölesiye ihtiyacım var. Ya sevmeye halim? Yok
Bir dolu sözüm var. Sözüm ona, kurallarım var. Hepsi yalan. Sığınacak bir kucak, benim için çarpan bir kalp tüm ihtiyacım. Her gece karşıma dizilmiÅŸ sırıtıyor piÅŸmanlıklarım. Özledim, çok özledim de bulamıyorum neyi özledim… O kadar uzakta ki her ÅŸey, o kadar giremiyor ki içime, o kadar kopuk ki, neyi özlediÄŸimi bile unuttum. Bu dünyanın prensiplerinden, tükenmez iÅŸtahından, samimiyetsizliÄŸinden bıktım. Olmadı…
Ben kaldım, o kalmadı. O tüm sahteliklerini, numaralarını, acılarını, kanırtmalarını bana bıraktı. Hepsi üstüme yapıştı, çıkaramıyorum. Bu kokuÅŸmuÅŸluÄŸun içinde sadece tek cevap vardı aradığım. Ben ondan çoktan gitmiÅŸtim… Ama bilmeliydim sevdi mi? Ne saflık ama… Buralarda kimse kimseyi sevmez ki!
Sıcak bir gülümsemeye, etli bir ‘Seni Seviyorum’a, hissederek terli terli seviÅŸmeye tavdım oysa… Korkarım ben bu sahteliklere az kaldım. Güzel bir yüz ve vücuttan daha fazlasıyım… Anlatamadım. İçime giren adamlar gerçekten içime giremediler bir an bile… Tenime dokunanlar gerçekten dokunamadılar. Kimse isteyerek silmedi gözyaÅŸlarımı. Kimse egosunu okÅŸamak için deÄŸil de, özlediÄŸi için yana yakıla çalmadı kapımı. Benim böyle olmamam gerekirdi deÄŸil mi?
Hayatın bu kadar zalim olmaması… Bir telefon yok beklediÄŸim. Bir ses çıkmıyor duymak istediÄŸim. SMS’lerle sınırlandırılmış aÅŸklarımız. Anlık zevklere satılmış duygularımız. Farkında mıyız? Kovala, kovala, amaçsızca savrul oradan oraya. Bu muyuz ya? Bu mu küçükken özendiÄŸim ÅŸey? Bu muydu beni bekleyen? Böyle olmamam gerekirdi… Kocaman hayallerim vardı. YüreÄŸimde bitmeyeceÄŸini sandığım sevgiler… Åžimdi o kız kaçıyor her ÅŸeyden, herkesten…
Aldatılmaktan ve kandırılmaktan yorgunum. Özledim çok özledim eski günleri. Yıpranmamış duygularımı, saflığımı, korkusuzluÄŸumu özledim. Herkesi güldürmekten sıkıldım. Çözüm üretmekten daraldım. Benimkisi bozuk pil misali fiÅŸe taksan da ÅŸarj olmuyor artık. Milletin dini yalan olmuÅŸ. Uzaylı istilasını beklemeye gerek yok; dünyanın sonu zaten gelmiÅŸ. Kötülük dört bir yanımızı sarmış. Ben bu dünyaya çocuk doÄŸurur muyum anne? Sızlıyorum, inanmak istiyorum anne…
You must be logged in to post a comment.