“Ağlamak güzeldir, gözünde yaşlar varken sakın utanma…” Ne güzel bir söz. Gözyaşları söylenmeyen sözlerdir. Öylesine akar gider sessiz ama bir o kadar gürül gürül… Biz toplum olarak da göz yaşlarımızı hiç tutamayız. Sulu göz olmak kimi zaman utanç verir bize. Ama ağlamak gerçekten çok güzeldir ve bir o kadar da insani.Hiç ağlayamazsam derim bazen kendi kendime. Ne çekilmez olurdum kim bilir? Hayat her zaman çok adaletli değil nedense. Biriktirir biriktirir ve bir volkan gibi patlarsın sonra. Gözyaşı insan kalbindeki yağmurdur. Sonrasında tatlı bir serinlik, huzur doğar insanın içine tıpkı yağmurdan sonra çıkan güneş gibi.Ve gözlerrrr… En güzel göz ağlayan gözdür. Pırıl pırıl parlar. Ağlamayı çok seviyorum anlaşıldığı üzere ya bir gün ağlayamazsam diye tasalanıyorum üstelik.Arkadaşlar bilir… Bir gün ağlamak için bir araya geldik ve bir güzel ağladık. Öyle mutlu olduk ki bunu arada yapalım diye anlaştık. Belki gülenleriniz vardır aranızda. Oysa gözyaşlarım beni hayatta tutarlar. Mutlu olduğumuzda ağlarız, üzüldüğümüzde ağlarız. Sevgilimizin omzunda ağlamak bir başka tabi. Gözyaşlarım, sevdiklerime bağlayan en kuvvetli bağdır. Bu da nereden çıktı diyebilirsiniz. Sanırım ağlamam lazım, fonda türküler olmalı yanık yanık…
Yanımda bir kadeh cin-limon, ağla ağlayabildiğin kadar…