Küskünlüğümün sebebi büyük aşklar, ayrılıklar sanmayın. Küskündüm hayata ama bunları yaşayamadığıma. Kafamdaki tabuları yıkıp birisine, seni seviyorum diyemediğime; bir tatlı bakışa “hafiftir” diye yapışmadığıma… İnsanları yaratan Mevla’ya inat edip, yarattıklarının bir kısmını görmezden geldiğim için küskündüm. İnsanları sevmenin, ne olursa olsun sevmenin aslında beni Allah’a götüreceğini anlayamadığım için küskündüm. Mevlana’yı okuyup da “Ne olursan ol gene gel” sözünde kusur aradığım için küskündüm hayata.
Seni sevsem! Çok sevsem. Çok, çok sevsem! Öyle çok sevsem ki, sen koksa özüm, yüreğim. Sen koksa nazım, edam. Gönlüm sen dolsa, benim her şeyim sen olsan. Sende tanısam aşkın ulaşılmazlarını, sende yaşasam hayatımın baharını. Çaldığın yüreğimde saklasam hep seni, hep sana yazsam yazılmamış söylenmemiş sözleri. Hoşgörüyü, tevazuu, aşkı, sevgiyi, hürmeti, kini, dedikoduyu, haramı-helali ve bunun gibi binlerce kelimeyi tekrar tanımlayıp; hayatıma soksam. Sonra Allah’a ulaşsam, kulunun sevgisinde pişip…