Bir kadeh içki ver bana meyhaneci
Kadehim teni gibi bembeyaz olsun
Öyle bir içki doldur ki
Onun dudaklarının renginde olsunSert olsun içkim meyhaneci
Onu öpüyor gibi başım dönsün
Daha ilk kadehim biterken
Bütün bedenim sarhoş olsun

Beni hep kavgalarımdan bildiler…
Yarım bıraktığım okul,
Bir bir tembihleyen anam,
Sevdiğim kız, sevdiğimi bilmeyen kız.

Beni hep kavgalarımdan bildiler…
Ulus’ta bir kasım akşamıydı
Işığımı çaldı, kızıla çalan karanlık.
Ak alnına, al kan damladı yiğidimin,
Kahpece vurup, kahpece kaçtı parkalılar.
İşte o akşam sıktım yumruklarımı.
Eridi avuçlarımda,
Anamdan miras merhamet.
Şehit evi yüreğimde çelikleşen sevdama,
Çifte su diye kan verdi Alperenler.
Tabanca tutuÅŸturup elime,
Çıktı içimden tabutlarla masum düşler.
Aynalara minnetsiz geçirdiğim gençliği;
Meğer nice gömülenler hiç ölmemişler.
Bir hoyrat diyemedim aÅŸka dair,
Kurşunların söylediği türküyü bildim anca;
Yalnız, çaresiz, belimde tabanca.
Sevdiğimden, sevdiğim için kaçtım.
Anlaşılmak değildi derdim;
Kitapların önünden hep mahcup geçtim.
Gül dalında bulunsun isterdim, parmak izim.
Bağışlayın beni!
Babasına doymayan kızım.
Kanıma kan, canıma can aldım,
Acımadım, vurdum, gözümü kırpmadım,
Her kavgamın gecesi rüyamda,
Geleceğimin büyük ülkesinde,
Kavga etmeyen çocuklar gördüm.
Rabbim bilir ki; dinim, devletim,
Bayrağım, ülküm için geçti ömrüm.
Yine bir kasım günüydü…
Bir hurda yığınında buldular beni,
Senelerdir horozlanan tetikler,
Öldükten sonra vurdular beni.
Reisini dinlersen, yarım kalmamalı,
Hayallerimizin gerçeğe hicreti.
Koy düşmanlar ellerini zillesinler,
Anlatmaktan ötesi düşer sana
Bırak beni eşkıya bellesinler.

Yağmur ağlıyor ikimiz için, Hem ağlıyor hem siliyor maziyi
Kaderimdin, hayâl oldun şimdi, Aşkımız bitti masallar gibi

Kıymetini bilemedim, Seni nasıl çözemedim
Bugün resmini indirdim duvardan, Duvar ağladı ben ağladım

Kar çiçekleri gibisin temiz, Sende bulmuştum aşkı ben henüz
Son bir buse ver hatıra kalsın; Sen yokken gönlüm yanımda sansın

Kıymetini bilemedim, Seni nasıl çözemedim
Bugün resmini indirdim duvardan, Duvar aÄŸladı ben aÄŸladım…
Neşe Karaböcek / Yağmur Ağlıyor

Onca aldanışın emanetiydi sözlerime sanki aptallık ve cümlelerimde olmayan kayıp bir cümleydi hasret…Dillendirmeye korkuyordum, napmalıydım ki? Evrim teorisini dogrulayan ilk insandım 20. yüzyılda, deÄŸiÅŸtiÄŸini gözlemleyerek bu sisli yolda…Umursamamayı ögrendim bu aralar, kalbim ÅŸikayet ettikçe ben gaddar bir patron misali umursamıyorum artık, haykırışların anonim olduÄŸu bu dönemlerde sessizliÄŸe cekiliyorum apansız…BaÅŸka bir dünya istiyorum artık, dilekçe veriyorum tabiat anaya beni nüfüsündan çıkarsın diye, ama Tanrı veto ediyor..Yine kalıyorum milyarların kalabalığında, bir başıma…İçeriden açılması gereken kapıyı dışardan açmak gibi bir gaflete düşen ben, kendimi çilingir sanmaktan vazgeçiyorum..Zaten insanın kiÅŸiliÄŸi, ne olduÄŸuyla kendini ne sandığının muhasebesidir.Ve bir yalnış bütün doÄŸruları götürür… 9 yalanla 9 köyde hüküm süren sen, onuncu doÄŸruyla onuncu köyün muhtarı olmayı baÅŸaramamış ben…Ve herkez oldugu yerde…hancısı da, yolcusu da…Yagmur da aynı yerde, bende aynı yerde…Damlalarla çehrem hep aynı yerde…Bir karanlık var semtimde, bende o karanlığın içinde, güneÅŸi bekliyorum bölsün artık bendekileri perde perde…Akrebim, yelkovanım da aynı yerde, 02:56 serinliklerinde ve gözyaşım sizin evde…Sana bıraktığım sıcaklığım ise, istemesen de içinde..Hayatın verdiÄŸi rüşvetti, kaderin amirine bu anı…Ömür çizgimin ortasında yürüyemedim, sallanıyordum, alkollüydüm…Bir o yana bir bu yana, derme çatma bir sevdanın ortasında…Kırmızılar ektiÄŸim, siyahlar biçtiÄŸim bu bucaksız tarlada, siyahın matemi bastırıyordu beyazın isyanını açıkça…Ve ben kendime gülüyordum…Sarılıyordum sıkı sıkı, Sana sarılmış yorganıma…Gözyaşımı emanet ediyordum,Yastığımın altına…Artık yıkık duvarı siper ettim kendime,Dört bir yandan saldırıyorlardı…3 yara almıştım, Sona yaklaÅŸmıştım…Bir saniye sonrası, yok oluÅŸtu…“Bari sen anne…Sen de birÅŸeyler de…Ellerini cansız alnıma koy,Ben hastayken ateÅŸimi ölçtügün gibi…Günlerce başımda durduÄŸun gibi…Anne;ÇaresizliÄŸimi, dertlerime bağışla;Bırakma beni kahramanların yalnızlığında…

Gücenme tanrım,
Sen bu kuluna,
Gücenme tanrım,
Bu isyanıma,
Gücenme tanrım,

Bir kulun bu kadar zalim olamaz
Taştan mı yarattın sen onu tanrım
Yaşamak ızdırap çile çekmekse
Ben kulun değilim gücenme tanrım

Yüreği nefretle öfkeyle dolu
Sevgiden habersiz kalbini yolu
Mademki kul diye yarattın onu
Ben kulun değilim gücenme tanrım

Niyetin sadece bir can vermekse
Her nefes gönlüme birer darbeyse
Sevilmek sevene zulüm etmekse
Ben kulun değilim gücenme tanrım

Yüreği nefretle öfkeyle dolu
Sevgiden habersiz kalbini yolu
Mademki kul diye yarattın onu
Ben kulun değilim gücenme tanrım

 Gökhan Güney - Gücenme Tanrım

Söyleyin Sevdigim Nerde
Issız Sokaklar
Derdime Care Bulun
Issız Sokaklar

Sevdigimi Benden Siz Aldınız
Issız Sokaklar
Sevdigimi Benden Siz Çaldınız
Issız Sokaklar

Sevdigimi Bana Geri Verin
Issız Sokaklar
Care Bulun Bu Derdime
Issız Sokaklar

Ben Severken Siz Caldınız Onu
Issız Sokaklar
Geri Verin Sevdigimi Bana
Issız Sokaklar

Söyleyin sevgilim nerde?
İstanbul sokakları
Çare bulun bu derdime
İstanbul sokakları

Ümit Besen / İstanbul Sokakları

Keske duygularimi kagitlara kalemlere sigdirabilseydim.
Sensizligin sonsuzlugu içinde yüzerken.
belki o zaman beni anlayabilir,
beni sevebilirdin
o zaman göz yaslarimin sebebini bilir,

offf offf, istanbulda bir yaz akşamı

Bana Gülen o resmin hala koynumda
Hayalin aklımda
Yüregim meskendir aska beni sar
Gel bana zalim yar

Gültanem,birtanem
Hacer getir vur sinem
senin icin can veren

Sevdalım,muradım
Hacer getir vur kalbim
Ömür yetim,can yetim

Offf Offf

Yüregime gam doldu sana hasretten
Derdinle yandım ben
Dilime yar oldu bütün dualar
Gözlerim kan aglar

Bir Sevdigim Vardı ;
Bir sevdigim vardı,herseyden sakındıgım,elini tutmaktan korktugum
onu incitmekten korktugum.Geceleri Rüyalarıma girmesini beklerdim
sabah kalktıgımda onu yanımda gormeyi istedigim ugrunda yasamayı
goze aldıgım sevgilim vardı.Onun icin yüregimi ortaya koydugum,sevgimi
sınırsız gösterebiligim.gurumu onun icin ayaklar altına aldıgım bir kisi
vardı.Agzında Seni Seviyorum,Sana Asıgım,Beni Bırakma düşmeyen sevdigim vardı.
Ta ki Bİr sabah kalktıgımda onu yanımda gormedigim ana kadar.
Gunler gecti,aylar gecti onu düsünmekten haftalarca uykusuz kaldım,
belki döner diye gözlerim pencereden yolun ucuna bakıyordu belki döner gelir diye.
Ama Gelmedi.Gururumu ayaklar altına serdim,hayatımı degistirdim onun icin,
ama o ne yaptı cekti gitti.

Artık Sevdigim Yok ;
Artık sevdigim yok çünkü bu yalan dünyada sevip ne olucak dedim kalbimi kilitledim.
Artık sevmiyorum onun hatıralarını,resimlerini onunlailgili herseyi ben o gece yakmıstım.
O gece sabahlara kadar agladım,sabahlara kadar ictim,peki ne oldu degerimi bilmedi gitti.
Gitsin artık dönsede umrumda degil cünkü ben kalbimi onun gibi serefsizlere kapattım.

Melih GÖKAY